Ik verstijfde.
Daar, precies onder mijn eigen woorden, stond een andere zin.
Met een andere pen.
Met een ander handschrift.
“Maak je geen zorgen, Mica. Ik weet al lang dat hij niet alleen van jou is.”
Ik keek er enkele seconden naar zonder te ademen.
Toen pakte ik mijn telefoon.
Ik maakte een foto.
Travis draaide zich half om in zijn slaap.
“Wat doe je?”
“Niets.”
Hij mompelde iets onverstaanbaars en viel weer in slaap.
Ik bleef naar zijn rug kijken.
Mijn eerste gedachte was dat iemand op het feest een grap met hem had uitgehaald.
Misschien had een collega mijn boodschap gezien en besloten erop voort te bouwen.
Dat moest het zijn.
Toch voelde mijn maag anders.
Ik liep naar de badkamer en keek opnieuw naar de foto op mijn telefoon.
De woorden waren duidelijk………..