DEEL 2
De kamer werd doodstil.
Ik keek naar de donkere vloeistof die langzaam tussen de witte tegels kroop.
Daarna keek ik naar het gezicht van dokter Palmer.
Zijn glimlach was verdwenen.
Niet een beetje.
Helemaal.
Hij staarde eerst naar het gebroken flesje en daarna naar het meisje.
« Wat heb je gezegd? » vroeg hij.
Het meisje kroop achter mijn been.
« Gif, » fluisterde ze opnieuw.
Dr. Palmer slikte.
« Andrew, kinderen zeggen soms vreemde dingen. Ze kan het etiket onmogelijk hebben gelezen. »
« Ze zei niet alleen dat het gif was, » antwoordde ik.
Ik wees naar de vloeistof.
« Ze zei dat het rattengif was. »
Palmer keek me strak aan.
« Ze is getraumatiseerd. Misschien heeft ze ergens zo’n fles gezien en— »
« Waar is de beveiliging? »
Hij stopte midden in zijn zin.
« Wat? »
« Ik wil de beveiliging hier…………