Om tien uur precies deed ik wat Gideon had gevraagd.

Rosalind lag half slapend tegen mijn schouder terwijl ik haar voorzichtig optilde.

Ik deed geen licht aan.

Geen lamp in de gang.

Geen licht in de keuken.

Zelfs mijn telefoon hield ik op stil.

“Waar gaan we heen, opa?” fluisterde Rosalind.

“Naar Gideon.”

“Waarom?”

Ik keek naar haar.

“Omdat hij ons wil helpen.”

Ze stelde geen verdere vragen.

Misschien voelde ze dat dit geen moment was om nieuwsgierig te zijn.

De regen sloeg tegen mijn gezicht toen ik de straat overstak.

Gideon opende onmiddellijk de deur.

“Binnen.”

Hij nam Rosalind van me over en bracht haar naar een kleine kamer boven.

“Blijf hier,” zei hij zacht. “Je bent veilig………..

Lees verder op de volgende pagina.