Ik keek naar Noah.
Mijn zoon.
Ik had dat woord nog niet hardop durven zeggen.
Maar ergens diep vanbinnen wist ik het.
Ik zag mezelf in zijn ogen.
Dezelfde grijze kleur.
Dezelfde kleine frons wanneer hij iets niet begreep.
Zelfs de manier waarop hij zijn hoofd een beetje schuin hield, was precies zoals ik dat als kind had gedaan.
Chloe huilde stilletjes.
“Ik heb je niet verlaten,” fluisterde ze.
Ik keek haar aan.
“Vertel me alles.”
Ze haalde diep adem.
“Na het ongeluk kwam ik iedere dag naar het ziekenhuis.”
Mijn hart kneep samen.
“Maar je moeder liet me niet binnen.”
“Waarom?”
“Omdat ze zei dat jij ernstig gewond was en geen bezoek aankon.”
Ik voelde mijn kaak aanspannen.
“Ze zei dat je artsen hadden verteld dat ik je moest vergeten.”
“En jij geloofde haar?”
“Ik geloofde haar niet.”
Chloe keek naar Noah…………….