Ik bleef enkele seconden zwijgend voor mijn voordeur staan.

Trevor stond nog steeds naast me.

Voor het eerst sinds hij naast me was komen wonen, leek hij niet arrogant of geamuseerd.

Hij was bang.

De man die voor zijn deur stond, klopte opnieuw.

“Trevor! Doe open!”

Trevor keek naar mij.

“Alsjeblieft,” fluisterde hij. “Zeg niets over wat ik je net heb verteld.”

Ik keek hem ongelovig aan.

“Na alles wat jij mij hebt aangedaan, verwacht je dat ik je ga helpen?”

“Ik weet dat ik fout zat.”

“Dat is nogal zacht uitgedrukt.”

Hij keek naar de grond.

“Je hebt gelijk.”

Dat had ik niet verwacht…………….

Lees verder op de volgende pagina.