Aan de andere kant van de lijn hoorde mijn vader eerst alleen maar stilte.
Toen klonk een mannenstem.
‘Goedemorgen, meneer George. Ik bel namens de bank. We moeten dringend uw persoonlijke gegevens controleren.’
Papa fronste.
‘Welke bank?’
De man noemde de naam van de bank waar mijn vader al meer dan dertig jaar klant was.
Dat stelde hem enigszins gerust.
Maar voordat hij nog iets kon vragen, begon Teddy opnieuw te blaffen.
De kleine poedel sprong van de bank, rende naar de telefoon en probeerde met zijn poot tegen de hoorn te slaan.
‘Teddy! Gedraag je!’ riep papa.
De man aan de andere kant van de lijn klonk geïrriteerd.
‘Meneer, kunt u uw hond even stilhouden? Dit is een belangrijk gesprek.’
Maar Teddy werd alleen maar onrustiger.
Hij sprong tegen papa op, trok aan zijn mouw en probeerde hem bij de telefoon vandaan te krijgen.
Mijn vader, die zijn hond nog nooit zo had zien reageren, voelde zich ongemakkelijk.
‘Het spijt me,’ zei hij tegen de man. ‘Mijn hond doet de laatste dagen vreemd zodra de telefoon gaat.’
‘Dat komt waarschijnlijk doordat hij ouder wordt of aandacht wil. Maar laten we verdergaan. Ik heb uw bankrekeningnummer nodig om uw identiteit te bevestigen.’
Papa verstijfde.
Zijn vrouw had hem jarenlang geleerd om nooit zomaar persoonlijke gegevens aan vreemden te geven………………