Ik kwam nog geen drie stappen de woonkamer in voordat ik stokstijf bleef staan.
Nathan stond achter me. Ik voelde hoe hij tegen me aan botste toen hij plotseling stopte.
Onze woonkamer was onherkenbaar.
De bank was naar de muur geschoven. Onze familiefoto’s lagen op de vloer. De grote kast die mijn overleden moeder me had nagelaten, stond open en de inhoud lag verspreid over het tapijt.
Maar dat was niet wat me het meest schokte.
In het midden van de kamer stond mijn schoonzus Vanessa, met een glas champagne in haar hand.
Naast haar stond een man in een duur pak. Twee andere mannen droegen dozen naar onze voordeur.
En op onze eettafel lagen stapels documenten.
Vanessa keek op.
Haar gezicht veranderde toen ze ons zag.
‘Wat doen jullie hier?’ vroeg ze scherp.
Ik kon mijn oren niet geloven.
‘Wat wij hier doen?’ herhaalde ik. ‘Vanessa, dit is óns huis! Wat gebeurt hier in hemelsnaam?’
Ze zette haar glas neer en haalde diep adem, alsof wij degenen waren die haar lastigvielen.
‘Jullie zouden pas over vier dagen terugkomen.’
Nathan stapte naar voren.
‘Waarom staan er vreemde mannen in onze woonkamer? En waarom liggen onze spullen overal?’
Vanessa kruiste haar armen.
‘Ik probeer alleen maar een oplossing te vinden voor de familie.’
Ik keek naar de documenten op tafel…………….