Ik stapte uit de auto.

« Sophie. »

Mijn dochter keek op.

Haar glimlach verdween onmiddellijk.

« Papa. »

De tiener naast haar keek me aan zonder iets te zeggen.

Ze was misschien veertien of vijftien.

Haar gezicht was mager, maar haar ogen waren scherp.

Veel te scherp voor iemand van haar leeftijd.

Ik liep naar hen toe.

« Sophie, kom. We gaan naar huis. »

Ze keek naar de tiener.

Toen naar mij.

« Mag zij mee? »

Ik was even stil.

« Wie? »

« Amara. »

De tiener keek snel weg.

« Ik hoef nergens mee naartoe. »

Sophie pakte haar hand.

« Ze heeft niemand. »

Amara trok haar hand voorzichtig terug.

« Dat is niet helemaal waar. »

Ik fronste.

« Wat bedoel je? »

Ze stond op.

Ze stopte het gebroken stuk hout in haar jaszak……………..

Lees meer op de volgende pagina