Ik keek naar de telefoon in mijn hand.
Hij was oud.
Een barst liep dwars door het scherm.
Emily had hem normaal altijd in haar rugzak, zelfs thuis. Ze was er zuinig op, alsof het meer was dan alleen een telefoon.
Ik keek naar haar.
« Wat moet ik zien? »
Ze schudde haar hoofd.
« Niet hier. »
De verpleegkundige trok het gordijn dicht.
« Emily, we gaan eerst zorgen dat jij stabiel bent. Daarna kun je je moeder vertellen wat ze moet weten. »
Emily knikte.
Maar voordat ze haar hand terugtrok, fluisterde ze:
« Open de berichten. Niet de foto’s. »
Mijn hart sloeg sneller.
De verpleegkundige reed haar verder de behandelkamer in.
Ik bleef achter met haar telefoon.
Aan de andere kant van de deur hoorde ik haar vader protesteren.
« Ik ben haar vader! Ik wil weten wat er met haar gebeurt! »
Een medewerker antwoordde rustig:
« U kunt buiten wachten totdat de arts met u spreekt. »
Ik keek naar de telefoon.
Mijn vingers trilden.
Ik wist dat ik misschien een grens overschreed door erin te kijken.
Maar Emily had hem zelf in mijn hand gedrukt.
Ze had me gevraagd te kijken.
Ik ontgrendelde het scherm………….