De volgende ochtend reed ik rechtstreeks naar hun huis, beladen met boodschappen, luiers en een knuffelbeer voor mijn nieuwe kleinzoon.
Ik had mezelf onderweg meerdere keren verteld dat ik overdreef.
Dat Hannah waarschijnlijk gewoon uitgeput was.
Dat Patricia misschien inderdaad alleen maar irritant was.
Dat mijn militaire instinct niet automatisch betekende dat er gevaar was.
Maar toen ik voor het huis stopte, wist ik al dat ik tegen mezelf had gelogen.
Er stond geen auto van Ethan.
Geen auto van Courtney.
Wel Patricia’s enorme SUV.
Ik liep naar de voordeur en klopte.
Geen antwoord.
Ik klopte opnieuw.
« Hannah? »
Van binnen hoorde ik iets vallen.
Daarna een gedempte stem.
« Pap… »
Ik deed de deur open.
Het eerste wat me opviel, was de stilte.
Een huis met een pasgeboren baby hoort nooit zo stil te zijn.
Geen gehuil.
Geen muziek.
Geen televisie.
Zelfs geen water dat stroomde…………….