Toen de ambulance de spoedafdeling van het ziekenhuis binnenreed, had ik nog steeds geen gevoel in mijn linkerhand.
Dat was het moment waarop ik voor het eerst echt bang werd.
Niet vanwege Melissa.
Niet vanwege de honderd mensen die inmiddels waarschijnlijk hun eigen versie van het verhaal vertelden.
Maar omdat ik elf maanden lang had gevochten om zelfs maar één klein stukje controle over mijn lichaam terug te krijgen.
En nu voelde het alsof ik opnieuw bij nul begon.
Ryan liep naast de brancard.
« Ze heeft een dwarslaesie, » zei hij tegen de verpleegkundige. « Na een ongeluk op de I-90, elf maanden geleden. »
« Was ze daarvoor mobiel? »
« Nee. »
« Kan ze normaal bewegen? »
« Beperkt. Met therapie. »
Ik hoorde hoe iemand mijn medische dossier opvroeg.
Toen voelde ik een hand op mijn schouder.
« Claire, luister naar me. We gaan foto’s maken en je neurologisch onderzoeken. Blijf zo stil mogelijk. »
Ik wilde antwoorden………………