Ik knielde voor Toby neer en pakte voorzichtig zijn handen vast.

« Je hoeft niet bang te zijn, » fluisterde ik. « Je kunt me alles vertellen. »

Hij keek naar de deur.

« Maar papa mag het niet weten. »

Die woorden maakten iets in mij wakker.

Een instinct dat ik sinds de bevalling had proberen te negeren.

« Waarom mag papa het niet weten? »

Toby veegde met zijn mouw over zijn wangen.

« Omdat hij zei dat ik niets mocht vertellen. »

Mijn maag trok samen.

« Wat zei hij precies? »

Toby keek naar de grond.

« Hij zei dat volwassenen soms dingen doen die kinderen niet begrijpen. En dat ik jou alleen maar verdrietiger zou maken als ik erover praatte. »

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

« En die vrouw? »

Hij knikte.

« Ze had een lange beige jas aan………….

Lees verder op de volgende pagina.