Wat heeft u gedaan?!’ riep de man opnieuw. Zijn gezicht was vuurrood en zijn ogen schoten heen en weer tussen mij en de lege stoel.
Ik keek hem rustig aan.
‘Wat bedoelt u?’
Hij wees naar zijn zitplaats.
‘Mijn spullen! Waarom liggen mijn jas en tas daar?! En waarom zit er iemand op mijn plaats?’
Ik kon een glimlach niet onderdrukken.
‘Ik dacht dat u zei dat de ruimte die iemand niet gebruikt, gewoon beschikbaar was voor anderen.’
Een paar passagiers begonnen zachtjes te lachen.
De man keek alsof hij me ter plekke wilde verslinden.
‘U hebt mijn stoel aan iemand anders gegeven!’
‘Nee,’ antwoordde ik kalm. ‘Ik heb de stewardess om hulp gevraagd. U hebt urenlang de helft van mijn stoel ingenomen. Ik had pijn aan mijn heup en kon nauwelijks bewegen. De bemanning heeft een oplossing gevonden.’
‘Dit is schandalig! Ik betaal voor deze vlucht!’
Een oudere heer aan de overkant liet zijn krant zakken.
‘Dat hebben we allemaal gedaan, meneer.’
Er klonk gelach vanuit de rijen achter ons…………….