Trevor had niet alleen zijn eigen hondenvuil over mijn hek gegooid.
Hij had iemand anders erbij betrokken.
“Waarom?” vroeg ik.
Trevor antwoordde niet.
David deed het wel.
“Hij wilde dat je zou déménager.”
Ik keek Trevor aan.
“Wat?”
“Hij heeft geprobeerd je huis te kopen.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Mijn huis?”
David knikte.
“Trevor heeft me verteld dat jij binnenkort zou vertrekken en dat je waarschijnlijk bereid zou zijn om je huis goedkoop te verkopen.”
Ik staarde Trevor aan.
“Maar ik heb nooit gezegd dat ik wilde verhuizen.”
“Ik weet het,” zei Trevor.
“Hoe wist je überhaupt dat mijn huis te koop zou zijn?”
Hij zweeg.
Toen begreep ik het.
“Je wilde me wegpesten.”
Trevor keek me eindelijk recht aan.
“Ik wilde je huis.”
Ik kon het bijna niet geloven.
“Waarom?”
Hij zuchtte.
“Omdat ik hoorde dat hier binnenkort een groot bouwproject komt.”
David legde zijn map op tafel.
“Een project waarbij verschillende huizen in deze straat mogelijk worden aangekocht.”
“Door wie?”
David keek naar Trevor.
“Door een vastgoedbedrijf.”
Ik keek Trevor aan.
“Werk jij daar?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Maar je kende iemand daar.”
Hij zweeg.
Dat was genoeg antwoord.
Ik dacht terug aan alle keren dat hij voor mijn tuin had gestaan.
Aan de opmerkingen die hij had gemaakt.
Aan de manier waarop hij altijd vroeg hoe lang ik hier nog wilde blijven wonen.
Ik had gedacht dat hij gewoon een irritante buurman was.
Maar hij had een plan.
Hij wilde mijn huis goedkoop krijgen voordat de waarde ervan zou stijgen.
En de hondenpoep was blijkbaar onderdeel van dat plan.
“Je bent ongelooflijk,” zei ik.
Trevor keek weg.
“Ik had nooit gedacht dat het zo ver zou gaan.”
“Jij hebt het zo ver laten gaan.”
David haalde een stapel papieren uit zijn map.
“En er is