De agent keek nog één keer naar Tyler.
Toen keek hij naar mij.
“Mag ik even binnenkomen?”
Mijn glimlach verdween.
“Natuurlijk,” zei ik zacht.
Tyler stond nog steeds met zijn armen over elkaar. Hij leek helemaal niet te beseffen hoe ernstig het was om de politie voor zoiets kleins te bellen.
De agent liep naar binnen en hurkte voor Tyler neer.
“Tyler, kun je me vertellen waarom je 112 hebt gebeld?”
“Omdat mijn moeder gemeen is,” antwoordde hij zonder aarzelen. “Ze wilde me geen ijs geven.”
De agent knikte langzaam.
“En wat dacht je dat er zou gebeuren toen je belde?”
Tyler haalde zijn schouders op.
“Ik dacht dat de politie haar zou vertellen dat ze me ijs moest geven.”
Ik moest moeite doen om niet te zuchten.
Maar de agent glimlachte niet.
Hij bleef rustig.
“Tyler, weet je wat 112 betekent?”
“Dat je de politie belt.”
“Ja. Maar vooral wanneer iemand hulp nodig heeft omdat er iets gevaarlijks of dringends gebeurt.”
Tyler keek naar de grond.
“Ik wilde gewoon ijs.”
“Ik begrijp het…………..