De verpleegkundige kwam haastig mijn kamer binnen.

« Mevrouw, we hebben goed nieuws. Uw zwager is geschikt om bloed te doneren. »

Ik voelde mijn schouders eindelijk iets zakken.

« Kan het meteen? »

« Ja. Hij is al onderweg naar de bloedafname. »

Ik knikte dankbaar.

Voor het eerst die dag durfde ik weer te hopen.

Mijn man lag stil in het ziekenhuisbed. Zijn gezicht was bleek, zijn ademhaling zwaar.

Ik pakte zijn hand.

« Je broer gaat je helpen, » fluisterde ik.

Hij reageerde nauwelijks.

Een uur later kwam de verpleegkundige terug.

Maar deze keer keek ze anders………………

Lees verder op de volgende pagina.