« Dan zouden we verder medisch onderzoek aanraden. »
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
« Is het giftig? »
« Dat kunnen we op basis van één monster niet zeggen. Maar één ding is duidelijk: dit is geen onschuldig familiedrankje. »
Ik staarde naar het glas op de foto die ik hem had laten zien.
Dertig jaar.
Elke ochtend.
Dertig jaar lang had ik iemand vertrouwd zonder ooit te vragen wat er werkelijk in mijn glas zat.
« Wie heeft dit gemaakt? » vroeg hij.
« Mijn schoonmoeder. »
Hij zweeg even.
« Dan zou ik voorlopig niets meer drinken wat zij voor u klaarmaakt. »
Die zin bleef in mijn hoofd hangen terwijl ik naar huis reed.
Maar er was nog iets.
De technicus had me verteld dat het mengsel waarschijnlijk geen toevallig recept was.
De samenstelling was zorgvuldig.
Niet iets wat iemand zomaar in een keuken had bedacht.
Ik besloot daarom niet onmiddellijk Margaret te confronteren.
Ik wilde eerst weten waarom……………..