Ik keek naar mijn scherm.
De opname stond inderdaad nog open.
En daarop stond alles.
Niet alleen Megan die tegen haar kinderen zei dat ze de televisie moesten kapotmaken.
Ook het gesprek dat daarna had plaatsgevonden.
Het gesprek waarin Megan haar zoons vertelde dat ik toch niets tegen haar zou durven zeggen.
Ik speelde een stukje af.
Haar eigen stem klonk door de stille woonkamer:
“Goed gedaan. Dat is precies wat jullie moesten doen. Omdat jullie de tv hebben kapotgemaakt zoals ik zei, koop ik welk speelgoed jullie maar willen.”
Ik voelde mijn woede opnieuw opkomen.
Maar ik was niet van plan om tegen haar te schreeuwen.
Ik had eindelijk iets wat ik al jaren miste.
Bewijs.
“Waarom heb je me dit niet meteen verteld?” vroeg Megan.
“Omdat ik wilde weten hoe ver je bereid was te gaan.”
“Luister naar me…”
“Nee,” onderbrak ik haar. “Jij gaat nu naar mij luisteren.”
Het werd stil.
“Je hebt mijn eigendom opzettelijk laten vernielen. Je hebt je kinderen erbij betrokken. En vervolgens heb je tegen iedereen gedaan alsof het een ongeluk was………….