Mijn handen begonnen te trillen.
« Dat… »
Ik kon de zin niet afmaken.
Mevrouw Whitaker knikte.
« Ja. »
Ik keek opnieuw.
De vrouw op de foto was mijn moeder.
Mijn moeder, die twaalf jaar geleden was overleden.
« Waar heb je deze vandaan? »
« Je moeder heeft hem mij gegeven. »
Mijn mond viel open.
« Je kende mijn moeder? »
« Ik was haar beste vriendin. »
Ik voelde een brok in mijn keel.
« Waarom heeft ze me nooit over jou verteld? »
Mevrouw Whitaker keek naar de foto.
« Omdat ze niet wilde dat iemand wist waar je was. »
« Waar ik was? »
Ze zuchtte.
« Er was een reden waarom je moeder met je vader is weggegaan. »
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
« Welke reden? »
Ze antwoordde niet meteen.
In plaats daarvan pakte ze een tweede map.
Daarop stond:
WILLA.
Ik staarde ernaar.
« Waarom heb je een dossier over mijn dochter? »
« Omdat ik haar vanaf haar geboorte heb beschermd. »
Mijn stoel kraakte toen ik achteruitging.
« Wat bedoel je met beschermd? »
« Je dochter is niet zo toevallig in mijn leven terechtgekomen als jij altijd hebt gedacht. »
Ik schudde mijn hoofd.
« Ik begrijp het niet. »
Ze pakte een brief.
« Lees deze. »
Ik herkende het handschrift onmiddellijk.
Dat van mijn moeder.
Ik begon te lezen.
Carly,
als je dit ooit onder ogen krijgt, betekent het dat ik er niet meer ben en dat je dochter oud genoeg is om de waarheid te begrijpen.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik heb je nooit verteld waarom ik je vader verliet. Ik wilde dat jij veilig bleef. Maar er was iemand die jarenlang