“Hebt u hem verteld naar welk ziekenhuis u bent gegaan?”
“Nee.”
“Dan moeten we aannemen dat hij het op een andere manier heeft ontdekt.”
Mijn maag draaide om.
Ik wilde Daniel bellen.
Ik wilde hem vragen wat er aan de hand was.
Maar Lily begon te huilen zodra ze zijn naam hoorde.
Dat was genoeg.
Ik blokkeerde zijn nummer.
Voor het eerst in zesentwintig jaar huwelijk.
Een paar minuten later werd Lily door een gespecialiseerde verpleegkundige verder onderzocht. Ik bleef in de buurt, maar liet de professionals hun werk doen.
Niemand stelde haar leidende vragen.
Niemand vertelde haar wat ze moest zeggen.
Ze kreeg tijd.
Rust.
En vooral: het gevoel dat ze niet in de problemen zat.
Na bijna een uur kwam rechercheur Morgan weer naar me toe.
“Mevrouw Carter, we hebben uw woning gecontroleerd.”
“Daniel?”
“Niet aanwezig.”
“Waar is hij?”
“Dat weten we niet.”
Hij hield even stil.
“Maar we hebben iets gevonden……………