‘Nora, je hebt jarenlang geprobeerd ervoor te zorgen dat Max gelukkig was. Nu is het tijd om ervoor te zorgen dat jij en je dochters veilig zijn.’
Ik knikte.
Hij had gelijk.
De volgende ochtend begon ik alle documenten te verzamelen die ik nog bezat: oude bankafschriften, e-mails, belastingdocumenten en kopieën van de afspraken die we tijdens onze scheiding hadden gemaakt.
Tussen twee oude mappen vond ik iets wat mijn aandacht trok.
Een e-mail van Max, verstuurd enkele maanden voordat onze scheiding officieel werd uitgesproken.
Het onderwerp luidde: Onze financiële toekomst.
Ik opende het bericht.
Max schreef dat zijn bedrijf het moeilijk had en dat hij bang was zijn baan te verliezen. Hij vroeg me of we bepaalde uitgaven tijdelijk konden beperken, zodat we onze dochters een stabiele toekomst konden blijven bieden.
Ik herinnerde me die periode nog goed.
Ik had hem geloofd.
Ik had zelfs een deel van mijn eigen spaargeld gebruikt om onze gezamenlijke kosten te betalen.
Maar onderaan de e-mail stond een bijlage die ik destijds nooit had geopend.
Ik downloadde het document.
Het bleek een overzicht te zijn van een zakelijke rekening waarop Max als enige rekeninghouder stond.
De bedragen waren veel hoger dan ik had verwacht.
Ik stuurde het onmiddellijk naar mijn advocaat.
Een uur later belde ze terug.
‘Nora, dit document kan belangrijk zijn. Maar we moeten de herkomst en de context controleren voordat we conclusies trekken.’
‘Denk je dat hij geld voor me heeft verborgen?’
‘Dat is mogelijk. Ik wil dat we eerst de officiële gegevens opvragen…………….