Ik knikte.
‘Mijn vader heeft ons zojuist verteld dat we nooit meer welkom zijn in zijn huis.’
Mijn vader schoot onmiddellijk naar voren.
‘Wacht eens even. Dit is een familieaangelegenheid. Mijn dochter is uitgeput en emotioneel. Ze heeft haar man verloren en weet niet meer wat ze doet.’
Majoor Sterling draaide zich langzaam naar hem toe.
‘Bent u meneer Robert Hayes?’
‘Ja. En ik wil weten waarom u met militaire politie naar een ziekenhuis komt voor een privékwestie.’
‘Dat zal ik u uitleggen,’ antwoordde Sterling. ‘Maar eerst wil ik dat u afstand houdt van mevrouw Hayes en haar kind.’
Mijn vader lachte ongelovig.
‘Afstand houden? Ik ben haar vader! Ik probeer haar te helpen.’
Mijn moeder kwam naast hem staan.
‘Onze dochter is pas bevallen. Ze heeft rust nodig. We hebben haar aangeboden thuis te herstellen, maar ze weigert mee te werken.’
Ik keek haar aan.
‘Jullie hebben mijn tassen op straat gegooid.’
Ze sloeg haar ogen neer, maar slechts een seconde.
‘Je verdraait alles.’
Majoor Sterling onderbrak haar.
‘We gaan hier geen discussie voeren over familieverhoudingen. Er zijn ernstige vragen gerezen over documenten die verband houden met de nabestaandenuitkering van sergeant David Hayes.’
Bij het horen van Davids naam veranderde de uitdrukking op het gezicht van mijn vader.
Het was maar een fractie van een seconde.
Maar ik zag het.
Sterling keek naar de pick-up.
‘Ik heb begrepen dat er zich documenten in uw voertuig bevinden die aan zijn nabestaandendossier zijn gekoppeld.’
‘Dat zijn mijn papieren,’ antwoordde mijn vader snel.
‘Dan kunt u uitleggen hoe u eraan bent gekomen.’
‘Mijn dochter heeft me gevraagd alles voor haar te regelen.’
Ik voelde mijn maag samentrekken……………..