De militaire politieauto stopte vlak achter de Chevrolet Silverado van mijn vader.
Een tweede voertuig kwam er direct achteraan.
Mijn vader bleef met zijn autosleutels in zijn hand staan. Mijn moeder keek van de auto’s naar mij, alsof ze probeerde te begrijpen hoe haar pas bevallen dochter, die nauwelijks zelfstandig kon lopen, erin was geslaagd hulp te regelen.
Ik hield mijn dochter tegen mijn borst gedrukt.
Ze sliep.
Ik voelde haar warme adem tegen mijn hals en concentreerde me daarop. Niet op de pijn van mijn operatie. Niet op de tranen die ik al dagen probeerde tegen te houden. En zeker niet op de man die me mijn hele leven had laten geloven dat ik zonder hem niets kon.
Het bestuurdersportier van het eerste voertuig ging open.
Majoor Thomas Sterling stapte uit.
Hij droeg zijn uniform en hield een leren map onder zijn arm. Naast hem stapten twee militaire politieagenten uit, beiden met een ernstige uitdrukking op hun gezicht.
Sterling liep rechtstreeks naar me toe.
‘Hoe gaat het met jou en de baby?’
‘We redden het,’ antwoordde ik zacht.
Hij keek naar mijn verband, vervolgens naar de tassen op de grond.
Zijn kaak spande zich aan.
‘Is dit wat ik denk dat het is?……………