De geur was zo sterk dat ik onmiddellijk mijn hand voor mijn neus sloeg.

Het rook naar vochtige aarde, oude kleding en iets chemisch dat ik niet kon thuisbrengen.

‘Grace, blijf achter me,’ zei ik zachtjes.

Maar het meisje trok aan mijn hand.

‘Kom maar. Mama vindt het niet erg.’

Die woorden bezorgden me kippenvel.

Ik zette de zaklamp van mijn telefoon aan en scheen de donkere trap af. Beneden zag ik een smalle gang met dozen, oude meubels en een kast die tegen de achterwand stond.

Maar wat me het meest verontrustte, was de deur aan het einde van de gang.

Een tweede deur.

Ook die zat op slot.

‘Waar is mama, lieverd?’ vroeg ik, terwijl ik probeerde mijn stem rustig te houden.

Grace wees naar beneden.

‘Daar.’

Ik keek haar aan.

‘Bedoel je dat mama hier vroeger haar spullen bewaarde?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Nee. Papa zegt dat mama slaapt. Hij zegt dat we haar niet wakker mogen maken.’

Mijn bloed stolde.

Ik hurkte voor haar neer.

‘Schat, wanneer heeft papa dat gezegd?…………….

Vervolg op de volgende pagina