Om te begrijpen waarom Tessa die ochtend zo bang was, moet ik teruggaan naar de nacht waarin ik zijn telefoon opende.
Roy sliep naast me. Zijn telefoon lag op het nachtkastje, zoals altijd met het scherm naar beneden.
Ik had mezelf nooit als een jaloerse vrouw beschouwd. In twaalf jaar huwelijk had ik zijn privacy gerespecteerd. We werkten in hetzelfde ziekenhuis, kenden elkaars collega’s en deelden bijna alles.
Maar toen Tessa die middag mijn spreekkamer binnenliep en beweerde dat ze zwanger was van mijn echtgenoot, veranderde er iets in mij.
Ik wilde niet schreeuwen.
Ik wilde niet huilen.
Ik wilde feiten.
Om 01.43 uur pakte ik zijn telefoon.
De eerste berichten die ik vond, waren precies wat ik vreesde.
Tessa: Wanneer vertel je haar eindelijk de waarheid?
Roy: Binnenkort. Ik moet eerst alles regelen.
Tessa: Je zei dat vorige maand ook al.
Roy: Heb geduld. Als Vanessa erachter komt voordat alles klaar is, verliezen we allebei alles.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Ik scrolde verder.
Er waren foto’s van Tessa en Roy samen in een hotel. Berichten over diners die Roy zogenaamd met medische collega’s had gehad. En verschillende overschrijvingen naar een rekening waarvan ik de naam niet herkende.
Maar toen zag ik een bericht dat mijn bloed deed stollen.
Tessa: Je hebt me beloofd dat ik je vrouw zou worden. Je zei dat je alleen met Vanessa getrouwd bleef vanwege haar geld.
Roy had geantwoord…………….