Ik staarde naar het scherm en probeerde te begrijpen wat ik zag.

Twee miljoen achthonderddrieënveertigduizend dollar.

Mijn moeder had haar hele leven eenvoudig geleefd. Ze droeg dezelfde winterjas jarenlang, kocht haar meubels tweedehands en maakte zelfs haar eigen verjaardagstaart om geld te besparen.

Hoe kon zij zoveel geld hebben?

En waarom had Daniel geprobeerd om driekwart miljoen dollar van haar rekening te halen?

‘Meneer Lawson,’ fluisterde ik, ‘weet u zeker dat dit geen vergissing is?’

Eric schudde langzaam zijn hoofd.

‘Mevrouw Bennett, ik heb de rekeninggegevens gecontroleerd. Het trustfonds staat op uw naam als enige begunstigde. Maar er is iets wat u moet weten.’

Hij draaide zijn computerscherm iets verder naar me toe.

‘De opnamepoging werd ingediend met een volmacht die beweert dat u Daniel toestemming hebt gegeven om namens u te handelen. Het document is elektronisch ingediend, maar de handtekening moet worden onderzocht.’

Ik voelde Noah aan mijn jas trekken.

‘Mama, gaan we nu naar een hotel?’

Ik keek naar mijn zoon en dwong mezelf te glimlachen.

‘Ja, lieverd. We gaan ergens warm slapen.’

Maar in mijn hoofd bleef slechts één vraag rondspoken.

Hoe had Daniel geweten dat dit geld bestond?

Eric belde de filiaalmanager, die ons naar een klein kantoor achter de balie bracht. De kinderen kregen warme chocolademelk en koekjes. Sophie zat stil naast haar broertje, met haar knuffel stevig tegen haar borst gedrukt.

Ik had mezelf beloofd dat ik mijn kinderen nooit zou laten merken hoe bang ik was……………..

Vervolg op de volgende pagina