Drie maanden na de bruiloft veranderde er iets aan Mia.

Niet aan haar benen.

Niet aan haar rolstoel.

Maar aan de manier waarop ze naar zichzelf keek.

Ze keek niet langer naar haar rolstoel alsof het een gevangenis was.

Ze begon hem te zien als iets waarmee ze zich kon verplaatsen.

Op een zaterdagmorgen kwam ze mijn slaapkamer binnen met haar tablet in haar handen.

“Mama?”

Ik draaide me om.

“Ja, schat?”

“Ik heb een idee.”

Aan haar gezicht zag ik meteen dat het iets belangrijks was.

“Vertel.”

Ze ging naast me zitten.

“Ik wil andere kinderen helpen.”

Ik glimlachte.

“Hoe?”

“Kinderen die ook een ongeluk hebben gehad. Of kinderen die anders zijn dan de anderen.”

Ze liet me een filmpje zien dat ze zelf had gemaakt………….

Lees verder op de volgende pagina.