Daarin zat ze voor haar rolstoel en vertelde ze over de eerste maanden na haar ongeluk.
Over hoe ze zich schaamde.
Over hoe ze niet naar buiten wilde.
En over de dag waarop ze eindelijk begreep dat haar rolstoel niet bepaalde wie ze was.
Ik keek haar zwijgend aan.
“Mia… heb je dit zelf gemaakt?”
Ze knikte trots.
“Ik wil er meer maken.”
En dat deed ze.
Week na week plaatste ze korte video’s waarin ze vertelde over haar leven, school, vrienden en de dingen die ze moeilijk vond.
Ze deed niet alsof alles gemakkelijk was.
Soms zei ze gewoon:
“Vandaag had ik een slechte dag.”
En juist daardoor begonnen mensen naar haar te luisteren.
Binnen enkele maanden volgden duizenden mensen haar.
Maar het belangrijkste gebeurde niet online.
Het gebeurde op school.
Op een ochtend kwam haar lerares naar me toe.
“Ik wilde u iets vertellen over Mia.”
Mijn hart sloeg meteen sneller.
“Is er iets gebeurd?”
Ze glimlachte……………