Ik schreeuwde.

Niet omdat ik een lichaam zag.

Niet omdat er bloed was.

Maar omdat er midden tussen mijn gewone post een dikke, witte envelop lag met daarop mijn volledige naam.

EMILY CARTER.

En daaronder, in kleine zwarte letters:

DRINGEND — NIET OPENEN IN AANWEZIGHEID VAN DERDEN.

Ik keek naar de sheriff.

Hij zei niets.

De twee agenten achter hem bleven op hun plaats staan.

Mijn hart bonsde zo hard dat ik mijn hand tegen mijn borst drukte.

“Wat is dit?”

“Maak hem open,” zei de sheriff rustig.

Ik haalde diep adem.

Mijn vingers waren zo gezwollen dat ik nauwelijks grip had. Uiteindelijk scheurde ik de envelop open.

Er zat een brief in………………

Lees verder op de volgende pagina.