De rit naar het ziekenhuis voelde eindeloos.
Mijn dochter lag achter in de ambulance onder een dikke deken. Een verpleegkundige controleerde voortdurend haar temperatuur en vroeg haar zachtjes waar ze pijn had.
« Hier, » fluisterde ze.
Ze wees naar haar zij.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
« Papa is hier, » zei ik terwijl ik haar hand vasthield. « Je bent veilig. »
Ze keek me met halfgesloten ogen aan.
« Ga je me niet terugbrengen? »
« Nee. »
Ik slikte hard.
« Nooit meer zonder dat ik erbij ben. »
In het ziekenhuis werd ze onmiddellijk onderzocht. De artsen namen bloed af, controleerden haar temperatuur en maakten foto’s van haar zij en rug.
Na bijna een uur kwam een kinderarts naar me toe.
« Uw dochter heeft onderkoelingsverschijnselen en een hoge koorts. We willen haar vannacht ter observatie houden. »
Ik knikte.
« En haar zij? »
De arts keek even naar het dossier………………..