Vijf jaar lang had ik mezelf voorgesteld wat ik zou doen als ik Ethan ooit weer zou zien. Ik had tientallen gesprekken in mijn hoofd gevoerd, talloze scherpe antwoorden bedacht en me voorgenomen dat hij nooit meer enige invloed op mijn leven zou hebben.
Maar toen ik me omdraaide, vergat ik al die woorden.
Ethan stond op enkele meters afstand.
Hij zag er ouder uit, maar nog steeds indrukwekkend. Zijn donkere pak zat perfect, zijn haar was zorgvuldig gekamd en zijn blik was even zelfverzekerd als vroeger.
Totdat hij mijn kinderen zag.
Zijn ogen bleven eerst op Noah rusten.
Toen op Lucas.
En ten slotte op Sophie.
Hij keek naar hun donkere haar, hun ogen en de kleine kuiltjes in hun wangen.
Langzaam verdween de kleur uit zijn gezicht.
‘Claire…’ fluisterde hij. ‘Wie zijn deze kinderen?’
Ik zette instinctief een stap voor mijn kinderen.
‘Dat gaat je niets aan.’
Hij keek me aan alsof ik hem zojuist een klap had gegeven.
‘Ze lijken op mij.’
‘Veel mensen hebben donkere haren en bruine ogen, Ethan.’
‘Niet op deze manier.’
Noah trok aan mijn jas.
‘Mam, wie is die man?’
Ik opende mijn mond, maar Ethan was me voor…………….