‘Jaren geleden, toen Ethan nog klein was, kwam hij vaak met jou naar het park. Max was dol op hem. Ze waren onafscheidelijk wanneer jullie hier waren. Ethan gaf hem soms stiekem stukjes brood en Max bracht hem altijd zijn bal terug.’
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
Dat herinnerde ik me.
‘Op een middag vond ik Ethan huilend bij de bank,’ vervolgde Arthur. ‘Hij was zijn knuffelkonijn kwijtgeraakt. Hij was ervan overtuigd dat hij het ergens bij de eik had laten liggen. We hebben samen gezocht, maar konden het niet vinden.’
Arthur keek naar Max.
‘Een paar dagen later vond ik het konijn in een oude schuur achter mijn huis. Max had het daarheen gesleept. Ik wilde het aan Ethan teruggeven, maar toen ik bij jullie thuis langskwam, hoorde ik dat jullie tijdelijk bij familie verbleven omdat Ethan in het ziekenhuis lag.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Dat was de periode waarin zijn ziekte ernstig werd.
Arthur vervolgde zijn verhaal.
‘Ik heb het konijn bewaard. Ik wilde het teruggeven zodra ik jullie weer zag. Maar mijn eigen gezondheid ging achteruit. Uiteindelijk moest ik naar het verzorgingstehuis. Max bleef bij mijn neef, die beloofde goed voor hem te zorgen.’
Hij zweeg even.
‘Een paar maanden later vertelde mijn neef dat Max was weggelopen. We hebben overal gezocht, maar niemand kon hem vinden.’
Ik keek naar de hond.
‘Maar waarom ging hij naar Ethans graf?’
Arthur streek met zijn hand over Max’ kop.
‘Misschien omdat hij zich jou en Ethan herinnerde. Misschien rook hij je toen je naar het kerkhof ging. Honden vergeten mensen niet altijd zo gemakkelijk als wij denken.’
Hij keek me aan.
‘Of misschien voelde hij gewoon dat je verdriet had en wilde hij bij je blijven.’
Ik keek naar het medaillon in mijn hand.
‘En dit? Weet je daar iets van?’
Arthur schudde zijn hoofd.
‘Nee. Dat heb ik nog nooit gezien.’
Ik draaide het medaillon om en liet hem de initialen zien.
Hij fronste.