‘Dit kan niet waar zijn.’
Penelope schoof een document naar me toe.
‘Kijk naar de datum.’
Het document was opgesteld op 14 augustus.
De dag waarop mijn vader me had proberen te zien.
Het ging om een volmacht waarmee iemand namens hem grote financiële beslissingen kon nemen. Onderaan stond een handtekening die op die van mijn vader leek.
Maar er was iets mis.
Mijn vader zette altijd een kleine punt achter zijn middelste initiaal. Op dit document ontbrak die.
‘Dit is vervalst,’ fluisterde ik.
Penelope knikte langzaam.
‘Dat vermoeden heeft je vader ook uitgesproken. Daarom heeft hij een onafhankelijk handschriftonderzoek laten uitvoeren.’
Ze haalde een tweede document uit de map.
De conclusie was duidelijk: er waren sterke aanwijzingen dat de handtekening niet door mijn vader was gezet.
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen.
‘Wie heeft dit gedaan?’
Penelope keek me recht aan.
‘Dat is precies wat we morgen moeten vaststellen.’
‘Maar Tabitha zei dat Kyle haar had geholpen om de gemoedstoestand van mijn vader te begrijpen.’
‘Dan heeft ze meer gezegd dan verstandig was.’
Op dat moment ging mijn telefoon.
Kyle.
Ik staarde naar zijn naam op het scherm. Mijn broer had me sinds de begrafenis nauwelijks gesproken. Nu belde hij uitgerekend op het moment dat ik ontdekte dat zijn naam in mijn vaders documenten voorkwam.
Ik nam op.
‘Paige,’ zei hij gejaagd. ‘Waar ben je?’
‘Thuis. Waar anders?’
‘Luister naar me. Je moet morgen niet naar die voorlezing gaan.’
Ik verstijfde.
‘Wat?’
‘Je begrijpt het niet. Er zijn dingen gebeurd die ik niet kan uitleggen. Als je morgen gaat, maak je alles erger.’
‘Erger voor wie, Kyle? Voor mij? Of voor jou?’
Hij zweeg.
Ik hoorde zijn ademhaling aan de andere kant van de lijn.
Toen zei hij iets wat me het bloed in de aderen deed stollen.
‘Tabitha is niet degene waar je bang voor moet zijn.’
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn telefoon.
Penelope was lijkbleek geworden.
‘Wat zei hij?’ vroeg ze.
Ik vertelde haar alles.
Ze sloot haar ogen en haalde diep adem.
‘Dan is het erger dan ik dacht.’
‘Wat bedoel je?’
Ze schoof de zwarte USB-stick naar me toe.
‘Je vader heeft één laatste opname achtergelaten. Hij wilde dat je die alleen zou bekijken als Kyle je ooit zou waarschuwen om weg te blijven van het testament.’
Mijn vingers werden koud.
‘Wat staat erop?’
Penelope keek naar de voordeur alsof ze verwachtte dat iemand ieder moment zou binnenstormen.
‘Je vader heeft de waarheid zelf vastgelegd.’
Ik pakte mijn laptop, stak de USB-stick in de poort en opende het enige videobestand.
Het scherm bleef enkele seconden zwart.
Toen verscheen mijn vader.
Hij zat in zijn werkkamer, zichtbaar verzwakt door zijn ziekte. Zijn gezicht was mager geworden, maar zijn ogen waren nog steeds helder.
‘Paige,’ begon hij, ‘als je deze opname bekijkt, betekent dat waarschijnlijk dat mijn vermoedens juist waren.’
Hij zweeg even om op adem te komen.
‘Ik wil dat je weet dat ik van je hou. En wat er morgen ook gebeurt, vergeet nooit dat dit huis nooit alleen maar uit stenen en hout heeft bestaan. Het is de plek waar onze familie haar geschiedenis heeft geschreven.’
Hij boog iets naar de camera.
‘Maar er is iemand die die geschiedenis wil uitwissen.’
Plotseling keek hij rechtstreeks in de lens.
‘En die persoon zit dichter bij je dan je denkt.’
Op dat moment klonk er achter hem een deur.
Mijn vader draaide zijn hoofd.
Iemand kwam de kamer binnen, maar bleef buiten beeld.
Ik hoorde een stem.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Calvin.
‘Je hebt lang genoeg gewacht, Everett. Het is tijd om te tekenen.’
Mijn vader keek woedend naar de persoon achter de camera.
‘Ik zal mijn dochter nooit laten betalen voor jouw fouten.’
Daarna klonk er een harde klap.
Het beeld schokte.
Mijn vader verdween uit beeld en de opname eindigde abrupt.
Ik zat roerloos voor mijn laptop.
Penelope sloeg haar hand voor haar mond.