‘Mijn God,’ fluisterde ik. ‘Wat is er die dag gebeurd?’
Ze antwoordde niet meteen.
Toen keek ze me aan met een ernst die ik nog nooit bij haar had gezien.
‘Paige, er is iets wat ik je nog niet heb verteld. Je vader heeft zijn testament twee dagen na die opname gewijzigd.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij toen pas ontdekte wie hem werkelijk had verraden.’
Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.
‘Wie?’
Penelope opende de laatste envelop uit haar aktetas.
Binnenin zat een enkel vel papier.
Ze draaide het naar me toe.
Bovenaan stond de naam van mijn broer.
Kyle.
Maar onder zijn naam stond een tweede handtekening.
Die van Tabitha.
En daarnaast had mijn vader met rode inkt één zin geschreven:
**’Als deze twee ooit samen tegen Paige optreden, moet mijn geheime clausule onmiddellijk in werking treden.’**
Ik keek op.
‘Welke geheime clausule?’
Penelope pakte haar aktetas en stond op.
‘Dat zul je morgen ontdekken. Maar ik waarschuw je: wanneer die clausule wordt voorgelezen, zal iemand in deze familie alles verliezen.’
Buiten begon de wind door de rozenstruiken te waaien.
Ik liep naar het raam en keek naar de witte bloemen die mijn vader zo zorgvuldig had geplant.
Toen hoorde ik opnieuw een auto.
Deze keer stopte hij vlak voor het huis.
Ik zag Kyle uitstappen.
Hij keek om zich heen voordat hij naar de voordeur liep. Zijn gezicht was bleek en zijn handen trilden.
Toen ik de deur opendeed, greep hij mijn arm.
‘Paige, je moet naar me luisteren. Morgen mag je niemand vertrouwen. Niet Calvin. Niet Tabitha.’
Hij slikte moeizaam.
‘En vooral niet de persoon die het testament zal voorlezen.’
Ik trok mijn arm los.
‘Waarom zou ik jou dan wel vertrouwen?’
Zijn ogen vulden zich met tranen.
‘Omdat ik degene was die de documenten heeft ondertekend. Maar ik wist niet dat ze vervalst waren.’
Ik staarde hem aan.
‘Wat heb je gedaan, Kyle?’
Hij keek over zijn schouder naar de straat.
‘Ik heb iets verschrikkelijks gedaan. En als je wilt weten waarom, moet je me één ding beloven.’
‘Wat?’
Hij boog zich naar me toe en fluisterde:
‘Als morgen de naam van de echte erfgenaam wordt genoemd, moet je doen alsof je niets weet.’
Ik voelde mijn hart overslaan.
‘De echte erfgenaam?’
Kyle knikte.
‘Paige, jij bent niet de enige die mijn vader iets heeft nagelaten.’
Hij keek me recht in de ogen.
‘Er is nog iemand. Iemand van wie we allemaal dachten dat die al jaren dood was.’
En toen haalde hij een oude, vergeelde foto uit zijn jaszak.
Op de foto stond mijn vader.
Naast hem stond een jonge vrouw met een baby in haar armen.
Op de achterkant stonden slechts vier woorden geschreven:
**’Mijn zoon. Mijn andere erfgenaam.’**
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
Ik had mijn hele leven gedacht dat Kyle en ik de enige kinderen van mijn vader waren.
Maar als dat niet waar was…
Wie was dan die andere erfgenaam?
En waarom had mijn vader dat geheim meegenomen tot aan zijn dood?
Morgen zou het testament worden voorgelezen.
En voor het eerst in mijn leven was ik bang voor wat mijn eigen familie me zou vertellen.