Colin draaide zich onmiddellijk om.
‘Paige\! Ik zocht je net.’
Ik keek hem aan. De man met wie ik over minder dan een uur zou trouwen, glimlachte alsof er niets aan de hand was.
‘We moeten praten,’ zei ik.
Hij keek op zijn horloge.
‘Nu? We hebben bijna geen tijd meer.’
‘Dan houden we het kort.’
Ik legde het aangepaste draaiboek op tafel.
‘Waarom heb je June uit de ceremonie geschrapt?’
Zijn gezicht veranderde nauwelijks.
‘Ik wilde dat onze bruiloft over ons ging.’
‘June maakt deel uit van ons.’
‘Dat weet ik.’
‘Weet je dat echt?’
Hij zuchtte geïrriteerd.
‘Paige, we hebben dit al besproken. Ik wil niet dat onze hele relatie om je dochter draait. We moeten ook ruimte hebben voor onszelf.’
Ik staarde hem aan.
‘Wanneer hebben we dat besproken?’
Hij opende zijn mond, maar gaf geen antwoord.
‘En waarom heb je haar verteld dat ze niet bij mijn bruiloft hoorde te zijn?’
Zijn ogen vernauwden zich.
‘Ik heb alleen geprobeerd haar voor te bereiden op de toekomst.’
‘Welke toekomst, Colin?’
Hij sloeg zijn armen over elkaar.
‘Een toekomst waarin jij en ik een gezin vormen zonder dat iedere beslissing om June draait.’
Ik voelde tranen achter mijn ogen prikken, maar ik liet ze niet vallen.
‘June ís mijn gezin.’
‘En ik word je man.’
‘Dat betekent niet dat mijn dochter minder belangrijk wordt.’
‘Dat heb ik niet gezegd.’
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Je hebt het tegen een achtjarig meisje gezegd, in de hoop dat ze haar mond zou houden.’
Voor het eerst verdween zijn zelfverzekerde uitdrukking.
‘Ze heeft je dat verteld?’
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
Niet: Ik heb haar pijn gedaan.
Niet: Het spijt me.
Alleen: Ze heeft je dat verteld?
Op dat moment begreep ik dat June niet de enige was geweest die zich de afgelopen maanden had proberen aan te passen.
Ik had dat ook gedaan.
Ik had zijn opmerkingen over haar gevoeligheid genegeerd. Ik had mezelf wijsgemaakt dat zijn ongeduld slechts stress was. Ik had geloofd dat liefde vanzelf zou groeien zodra we eenmaal getrouwd waren.
Maar mijn dochter had iets gezien wat ik niet wilde zien.
‘Paige,’ zei Colin zachter, ‘we kunnen dit na de ceremonie bespreken.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee. Dat kunnen we niet.’
Hij keek me aan.
‘Wat bedoel je?’
Ik pakte mijn trouwboeket van de tafel.
‘Ik bedoel dat ik niet met je kan trouwen zolang je denkt dat mijn dochter een obstakel is dat je uit de weg moet ruimen.’
Zijn gezicht werd rood…