Ik keek naar het vel papier.
In eerste instantie begreep ik niet wat ik zag.
Er stonden allerlei chemische namen, concentraties en laboratoriumcodes op het rapport. Mijn ogen gleden over de regels zonder dat mijn hersenen ze konden verwerken.
Toen wees de arts naar één regel.
“Lees deze.”
Ik slikte.
BLOEDDRUKVERLAGEND MIDDEL — AANWEZIG.
Mijn adem stokte.
“Dat… dat betekent toch niet automatisch dat ik vergiftigd ben?”
“Nee,” zei hij rustig. “Maar de hoeveelheid die we hebben aangetroffen, is niet iets wat we normaal gesproken in voedsel verwachten.”
Ik keek hem aan.
“Wat zou er gebeuren als iemand dit elke dag binnenkrijgt?”
Hij zweeg even.
“Dat hangt af van de stof, de hoeveelheid en de persoon. Maar langdurige inname kan onder andere duizeligheid, extreme vermoeidheid en flauwvallen veroorzaken.”
Mijn vingers begonnen te trillen.
De vermoeidheid.
De duizeligheid.
De momenten waarop ik soms plotseling het gevoel had dat mijn benen niet meer sterk genoeg waren.
Alles viel op zijn plaats.
“Dus mijn man…”
Ik kreeg het woord nauwelijks over mijn lippen.
De arts onderbrak me.
“Wij kunnen niet vaststellen wie dit heeft toegevoegd.”
Ik knikte langzaam.
“Maar u hebt nog iets gevonden, toch?”
Hij keek me verrast aan…………..