Om 00.08 uur had ik nog gedacht dat ik gewoon wakker was geworden uit een slechte droom.
Nu zat ik in het donker op de vloer van onze zolder, met mijn knieën tegen mijn borst gedrukt en mijn hand stevig over mijn mond.
Beneden hoorde ik voetstappen.
Rustige voetstappen.
Niet de stappen van iemand die net wakker was geworden.
Caleb was volledig wakker.
En hij was niet alleen.
‘Ze kan nergens heen,’ zei de onbekende man.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat ze het beneden konden horen.
Toen hoorde ik Caleb antwoorden.
‘De voordeur is vergrendeld. De ramen ook.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Waarom wist mijn man dat?
Waarom controleerde hij de deuren?
En vooral…
Waarom had Mara mij gewaarschuwd om hem niets te vertellen?
Ik pakte mijn telefoon.
Geen bereik………………