“Waarom denkt u dat?”
“Omdat u me anders niet persoonlijk had laten komen.”
Hij keek naar het tweede vel papier.
“Dat klopt.”
Hij schoof het naar me toe.
“Er is nog een stof aangetroffen. Op zichzelf is die niet per se gevaarlijk. Maar in combinatie met het andere bestanddeel kan ze bepaalde bijwerkingen versterken.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Waarom zou iemand dat doen?”
De arts gaf geen antwoord.
In plaats daarvan vroeg hij:
“Mevrouw Carter, heeft u de afgelopen weken medische onderzoeken gehad?”
“Niet uit eigen beweging.”
“Heeft uw man ooit een afspraak voor u gemaakt?”
Ik dacht terug aan de kassabon.
Het medische centrum.
De gesloten garage.
De telefoontjes.
En toen herinnerde ik me iets.
Twee weken eerder had Daniel gezegd:
“Je moet binnenkort gewoon eens bloed laten prikken. Voor de zekerheid.”
Ik had er toen niets achter gezocht.
Nu voelde die herinnering als een klap in mijn maag…………….