Toen ontmoette ik jou.

Jij werd mijn thuis, mijn beste vriendin en de liefde van mijn leven. Ik heb nooit spijt gehad van ons huwelijk. Geen enkele dag.

Maar ik heb altijd één vraag met me meegedragen: wat was er van Anna en haar dochter geworden?’

Ik stopte met lezen.

Mijn hele leven had ik gedacht dat ik alles over Walter wist. Nu ontdekte ik dat er een hoofdstuk bestond waarover hij nooit had gesproken.

Ik las verder.

‘Vijftien jaar geleden ontdekte ik eindelijk waar Anna’s dochter woonde. Anna was inmiddels overleden. Haar dochter had zelf kinderen en kleinkinderen.

Ik heb haar opgezocht en haar verteld wie ik was.

Ze vroeg me niet om geld. Ze wilde alleen weten waarom haar moeder haar hele leven verdrietig was gebleven over een liefde die nooit een toekomst had gekregen.

Ik heb haar de waarheid verteld.

Sindsdien hebben we af en toe contact gehouden. Ik heb haar geholpen toen ze het moeilijk had, maar ik heb onze band geheimgehouden omdat ik bang was dat je zou denken dat ik je ooit had bedrogen.

Dat heb ik nooit gedaan, Eleanor

Jij was mijn vrouw. Jij was mijn familie. En jij was degene met wie ik mijn leven wilde delen.’

De tranen liepen over mijn wangen.

Ik voelde verdriet, verwarring en zelfs een beetje boosheid. Waarom had hij me niet vertrouwd met deze waarheid?

Toen zag ik onderaan de brief een naam.

De naam van Anna’s dochter.

Ik las hem één keer.

En toen nog een keer.

Het was de naam van de vrouw die ik al meer dan dertig jaar kende.

Mijn beste vriendin, Margaret.

De vrouw die naast me had gezeten toen onze kinderen werden geboren. De vrouw die me had geholpen toen Walter ziek werd. De vrouw die bij me was geweest op de dag dat we zijn afscheid voorbereidden.

Ik kon mijn ogen niet geloven…