“Ze gaat nergens heen.”

Mijn stem klonk veel rustiger dan ik me voelde.

Teresa keek me aan alsof ik zojuist iets onvergeeflijks had gezegd.

“Daniela, je begrijpt niet wat hier aan de hand is.”

“Dan leg het uit.”

Ze opende haar mond.

Maar er kwam niets.

Dokter Ortega keek ondertussen naar haar en daarna naar mij.

“Mevrouw Ramirez, ik wil dat u goed naar mij luistert. Uw dochter heeft medische zorg nodig. Niemand neemt haar hier weg.”

Teresa deed nog een stap achteruit.

“Maar die röntgenfoto is niet nodig.”

De dokter keek haar strak aan.

“Waarom niet?”

Stilte.

Mijn hart bonsde.

Toen pakte ik mijn telefoon.

“Dokter…”

Hij keek me aan.

“Ik heb iets opgenomen.”

Teresa verstijfde.

“Wat?”

Ik keek haar recht aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.