Ik bleef minutenlang naar de envelop kijken.
Ik durfde hem bijna niet open te maken.
Niet omdat ik bang was voor wat erin stond.
Maar omdat ik bang was voor wat Margaret al die tijd had geweten.
Mijn vrouw had een manier gehad om me aan te kijken wanneer ze vond dat ik mezelf voor de gek hield.
“Walter,” zei ze dan, “je bent niet dom. Je bent alleen soms te goedgelovig.”
Ik glimlachte verdrietig toen ik aan haar dacht.
Toen verbrak ik het zegel.
Binnenin zat een brief.
Mijn handen begonnen te trillen zodra ik haar eerste woorden las.
Lieve Walter,
Als je deze brief leest, ben ik er niet meer.
En als alles is gegaan zoals ik verwacht, ben je waarschijnlijk eindelijk alleen.
Niet omdat je niemand hebt.
Maar omdat je eindelijk hebt gezien wie er werkelijk naast je stond.
Ik moest even stoppen…………..