Mijn hart sloeg zo hard dat ik het bijna in mijn oren kon horen.
“Je moeder gaat huilen als ze dit ziet.”
Ik stond bewegingloos voor de deur.
Mijn eerste gedachte was verschrikkelijk.
Na weken van vreemde opmerkingen, geheimzinnige gesprekken en blikken die stopten zodra ik binnenkwam, kon ik niet langer doen alsof alles normaal was.
Ik legde mijn hand op de deurklink.
Op slot.
“Emily?”
Het werd onmiddellijk stil.
Daarna hoorde ik Daniel.
“Laura?”
“Doe de deur open.”
Geen antwoord.
“Nu.”
Een paar seconden later hoorde ik het slot klikken.
De deur ging langzaam open.
Ik verwachtte het ergste.
Maar toen ik naar binnen keek, bleef ik letterlijk sprakeloos staan.
Emily stond midden in de kamer.
Ze droeg een lange, elegante avondjurk.
Naast haar stond Daniel met een meetlint in zijn hand.
Op het bed lagen stukken stof, veiligheidsspelden en een grote kledinghoes.
Aan de muur hing een grote spiegel.
Ik keek van Emily naar Daniel…………..