De jongen die huilde tijdens de zoektochten.
Ik pakte mijn eigen telefoon en belde hem.
Hij nam na drie keer overgaan op.
« Hallo? »
« Leo, ik moet je iets vragen. »
Zijn stem veranderde onmiddellijk.
« Wat is er? »
« Waar was je precies op de avond dat Emily verdween? »
Er viel een lange stilte.
« Ik heb dat toch al aan de politie verteld. »
« Ik wil het nog een keer horen. »
« Waarom? »
Ik keek naar de zwarte zak.
« Omdat ik iets van Emily heb gevonden. »
Opnieuw stilte.
Toen zei Leo zacht:
« Wat heb je gevonden? »
Ik gaf geen antwoord.
Hij ademde diep in.
« Luister naar me. Je moet Din vragen wat hij weet. »
Mijn lichaam verstijfde.
« Waarom? »
« Emily ging niet naar mij die avond. »
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
« Wat bedoel je? »
« Ze zou iemand anders ontmoeten. »
« Wie? »
Leo zei niets.
« Wie, Leo? »
Toen fluisterde hij:
« Din. »
De verbinding werd verbroken.
Ik bleef naar mijn telefoon staren.
Op dat moment hoorde ik de voordeur beneden dichtvallen.
Din was thuis.
Ik stopte de foto’s in mijn zak en liep naar beneden.
Hij stond in de keuken.
Toen hij mij zag, veranderde zijn gezicht.
Hij keek naar mijn handen.
Toen naar mijn ogen.
« Je hebt de zak gevonden. »
Het was geen vraag.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
« Waarom heb je Emily’s spullen? »
Din keek naar de grond.
« Waar is ze? »
Hij antwoordde niet.
« Din, waar is je zus? »
Zijn ogen vulden zich met tranen.
« Ik wilde haar niet kwijt. »
« Dat begrijp ik niet. »
Hij ging op een stoel zitten.
« Emily ontdekte iets over Leo. »
Mijn hart sloeg over.
« Wat? »
« Ze ontdekte dat Leo al maanden tegen haar loog. »
« Waarover? »
Din keek naar mij.
« Over waarom hij met haar wilde afspreken. »
Hij vertelde dat Emily hem die avond had gebeld voordat ze vertrok.
Ze had gezegd dat ze bang was.
Ze had ontdekt dat Leo toegang had gehad tot enkele persoonlijke berichten en foto’s van haar.
Ze wilde weten waarom.
Din had haar gevolgd omdat hij bang was dat ze alleen naar de afspraak zou gaan.
« Ik zag haar bij het oude parkeerterrein, » zei hij. « Ze stapte uit en praatte met Leo. »
« Maar Leo zei dat ze nooit kwam. »
« Ik weet het. »
« Waarom heb je dat nooit aan de politie verteld? »
Din begon te huilen.
« Omdat ik na tien minuten mijn zus niet meer kon vinden. »
Ik ging naast hem zitten.
« Wat gebeurde er? »
« Ik zag haar met iemand praten. Een andere persoon. Toen hoorde ik Emily schreeuwen dat ze weg moest blijven. »
Mijn hart brak.
« Wie was die persoon? »
Din keek me recht aan.
« Ik weet het niet. »
Hij pakte de telefoon uit mijn hand.
« Maar Emily nam dit op. »
Hij ontgrendelde hem met zijn eigen wachtwoord.
Er stonden tientallen geluidsopnamen op.
De laatste was gemaakt om 23:21.
Din drukte op afspelen.
Eerst hoorde ik wind.
Daarna Emily’s stem.
« Je hebt tegen mijn moeder gezegd dat je niets wist. »
Een mannenstem antwoordde:
« Je begrijpt niet waar je mee te maken hebt. »
Emily zei:
« Ik weet precies wat je hebt gedaan. »
Toen klonk er een tweede stem.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Mijn adem stokte.
Het was Leo.
« Emily, luister naar me. »
Daarna hoorde ik mijn dochter zeggen:
« Waarom heb je Din gevraagd om tegen mij te liegen? »
De opname eindigde.
Ik keek naar mijn zoon.
« Din… »
Hij veegde zijn tranen weg.
« Er is nog iets. »
« Wat? »
Hij pakte een laatste foto uit de zak.
Op de foto stond Emily.
Maar ze stond niet alleen.
Naast haar stond een vrouw die ik nog nooit had gezien.
Op de achterkant stond een datum van drie maanden ná Emily’s vermeende verdwijning.
En daaronder stonden vijf woorden:
« Mam, ik ben nog steeds hier. »
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Emily leefde.
En blijkbaar had ze ons al die tijd geprobeerd te bereiken.
Maar waarom had ze zich verborgen gehouden?
En waarom had ze haar eigen moeder niet rechtstreeks gebeld?