— Dat dacht ik ook.
Ze keek naar haar handen.
— Maar vandaag deed hij het opnieuw.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Mijn man, Richard, was zeventig. Hij vergat soms kleine dingen. Waar hij zijn bril had gelegd. Een afspraak. Een naam tijdens een gesprek.
Maar Lily was zijn kleindochter.
Haar naam vergat hij nooit.
Nooit.
Ik kuste haar voorhoofd.
— Ga maar slapen. Oma gaat morgen met opa praten.
Ze pakte mijn hand voordat ik opstond.
— Oma?
— Ja?
— Vertel hem niet dat ik het heb gezegd.
— Waarom niet?
Ze keek naar de deur.
— Omdat hij dan verdrietig wordt.
Ik beloofde het.
Maar zodra ik de kamer uit liep, verdween mijn glimlach.
Richard zat beneden in de woonkamer.
De televisie stond aan, maar hij keek er niet naar.
Hij zat met zijn handen op zijn knieën en staarde naar een oude foto.
Ik liep dichterbij.
— Alles goed?
Hij schrok zichtbaar.
— Ja. Natuurlijk.
Ik keek naar de foto.
Het was een foto van onze dochter toen ze zeven jaar oud was…………