Dus wisselden we van kant.
Ik vond het meteen vreselijk.
Alles voelde verkeerd aan.
Mijn telefoon lag op de verkeerde plek. Mijn nachtkastje stond aan de verkeerde kant. Zelfs in bed stappen voelde onwennig.
David viel daarentegen binnen enkele minuten in slaap.
De volgende ochtend keek hij me aan boven zijn koffie uit.
« Goed geslapen? »
« Niet echt. »
« Geef het een paar nachten de tijd. »
Om de een of andere reden bleef die zin in mijn hoofd hangen.
Waarom hechtte hij daar zoveel waarde aan?
De tweede nacht stelde ik voor om weer terug te wisselen.
« Nee, » zei hij snel. « Ik sliep beter. »
Iets té snel.
Die nacht viel me nog iets op.
Telkens als ik bewoog, leek David wakker te worden.
Rond middernacht stapte ik uit bed om naar het toilet te gaan.
Toen ik terugkwam, zat hij half rechtop en keek hij naar me…………..