« Wat is er? » fluisterde ik.
« Niets. »
« Waarom ben je dan wakker? »
Hij aarzelde.
« Ik dacht dat je naar beneden ging. »
« Waarom zou ik naar beneden gaan? »
Hij haalde zijn schouders op.
« Ik weet het niet. » Ik kroop weer in bed, maar er was iets veranderd.
Het voelde niet langer belachelijk aan.
Het voelde alsof David wachtte tot ik iets zou doen.
De volgende middag, terwijl hij aan het werk was, merkte ik dat ik naast ons bed stond.
Ik doorzocht mijn oude nachtkastje.
De lade.
De ruimte eronder.
Achter het bed.
Niets.
Ik voelde me belachelijk.
Misschien verbeeldde ik me maar wat.
Misschien hadden zeventien jaar huwelijk me wel argwanend gemaakt tegenover iets heel onschuldigs.
Toen kwam de derde nacht.
Ik werd ergens na drie uur ‘s nachts wakker.
De kamer was donker.
David lag niet naast me.
Ik ging rechtop zitten.
De badkamer was leeg.
Toen hoorde ik beneden iets.
Een kastje dat openging.
Een zachte doffe klap.
Toen de achterdeur.
Ik wachtte af.
Een paar minuten later hoorde ik voetstappen door het huis terugkomen.
David verscheen in de deuropening van de slaapkamer.
Hij verstijfde toen hij zag dat ik wakker was.
« Waar was je? »
« Beneden. »
« Je bent naar buiten gegaan. »
« Even maar. »
Zonder nog een woord te zeggen kroop hij in bed.
Ik sliep nauwelijks.
De volgende avond hield ik het niet meer uit.
« Genoeg, » zei ik.
David keek op van zijn telefoon.
« Genoeg waarvan? »
« Waarom moest ik van kant wisselen in bed? »
« Dat heb ik je al verteld. »
« Nee. »
Ik staarde hem aan.
« Je gaf me een smoesje. »
Hij gaf geen antwoord.
« Je slaapt al zeventien jaar aan dezelfde kant, » vervolgde ik. « En nu moet ik plotseling aan jouw kant slapen. Je wordt steeds wakker als ik beweeg. Je houdt me in de gaten telkens als ik uit bed stap. »
Zijn blik veranderde.
« En vannacht ging je om drie uur naar buiten. »
David liet langzaam zijn telefoon zakken.
Het werd stil in de kamer.
« Is er iets dat je me niet vertelt? »
Hij keek me lang aan.
Toen zei hij zachtjes:
« Ja. »
Ik voelde een knoop in mijn maag.
« Wat? »
Hij stond op.
« Blijf hier maar even. »
« David… »
« Twee seconden. » Hij liep de kamer uit.
Ik hoorde zijn voetstappen richting de achterkant van het huis gaan.
Toen ging er een deur open.
En nog een.
Ik stond daar alleen en staarde de gang in.
In mijn hoofd kwamen allerlei mogelijke verklaringen op.
Een affaire.
Een geheime schuld.
Iemand die zich in ons huis verborg.
Iets dat nog veel erger was.
Toen, na wat een eeuwigheid leek te duren, kwam David terug.
Hij droeg iets in beide handen.
En op het moment dat ik het zag, begreep ik eindelijk waarom hij erop had aangedrongen van kant te wisselen in bed.
Je kunt de rest van het verhaal lezen in de eerste reactie ⬇️