DEEL 2

Ik voelde mijn glimlach verdwijnen.

— Wat bedoel je?

David keek naar de verpleegkundigen achter mij.

Geen van hen durfde me aan te kijken.

— Waar is Marcus? vroeg ik opnieuw.

David slikte.

— Kom met me mee.

— Nee.

Mijn stem klonk harder dan ik bedoelde.

— Eerst vertel je me wat er aan de hand is.

David keek naar de lunchbox in mijn handen.

De appeltaart.

Het briefje dat ik voor Marcus had geschreven.

Toen keek hij weer naar mij.

— Hij wilde niet dat je dit wist.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

— Wat wilde hij niet dat ik wist?

David zuchtte.

— Niet hier.

Hij wees naar een kleine vergaderruimte aan het einde van de gang.

Ik liep achter hem aan.

Zodra de deur dichtging, draaide ik me om……………

Lees verder op de volgende pagina.