Ik keek naar Sofia en voelde een pijn die ik moeilijk kon beschrijven.
Mijn dochter had haar eigen verjaardag van buiten het raam moeten bekijken, terwijl vreemden binnen zongen voor een meisje dat niet eens mijn kind was.
En ik had niets geweten.
Of misschien had ik gewoon niet goed genoeg gekeken.
‘Waarom heb je me niets verteld, lieverd?’ vroeg ik zacht.
Sofia draaide haar lepel tussen haar vingers.
‘Ik heb het geprobeerd, papa. Maar Patricia zei dat je me naar een internaat zou sturen als ik problemen bleef veroorzaken.’
Ik voelde mijn kaak verstrakken.
‘En Bianca?’
‘Zij zei dat niemand me zou geloven. Patricia zei dat ik dankbaar moest zijn dat ze me überhaupt in huis liet wonen.’
Ik keek naar mijn dochter. Naar haar dunne polsen, haar vermoeide ogen en de manier waarop ze bij ieder onverwacht geluid in elkaar kromp.
Dit was niet zomaar een ruzie tussen een stiefmoeder en een tiener.
Dit was een patroon.
En ik was vastbesloten te ontdekken hoe ver het ging.
‘Sofia, ik wil dat je me één ding belooft…………..