Leo bleef bij de deur staan, zijn versleten knuffelkonijn stevig tegen zijn borst gedrukt.
Hij keek naar zijn vader.
Toen naar Clara.
En uiteindelijk naar Audrey.
‘Mama?’ fluisterde hij. ‘Waarom zei papa dat je dood was?’
Audrey sloeg haar hand voor haar mond.
‘Wat zei je, lieverd?’
Julian sprong overeind.
‘Edelachtbare, dit is belachelijk! Mijn zoon is zes jaar oud. Hij begrijpt niet wat hij zegt.’
‘Ga zitten, meneer Vance,’ beval rechter Norris. ‘Het kind heeft nog niet eens zijn verklaring afgelegd.’
Julian zakte langzaam terug op zijn stoel.
Clara boog zich naar hem toe en fluisterde iets. Voor het eerst zag ze er niet langer zelfverzekerd uit. Haar vingers klemden zich om haar handtas.
Rechter Norris gebaarde naar Leo.
‘Kom maar hier, jongen. Je bent niet in de problemen. Ik wil alleen begrijpen wat er is gebeurd.’
Een gerechtsmedewerker begeleidde hem naar een stoel vooraan in de zaal. Audrey wilde naar hem toe lopen, maar haar advocaat legde voorzichtig een hand op haar arm……………..