Ik staarde Ethan aan en voelde iets wat ik al maanden niet meer had gevoeld.
Geen jaloezie. Geen verdriet.
Alleen een ijskoude helderheid.
‘Ze is zwanger?’ vroeg ik zacht.
Ethan wreef met zijn hand over zijn gezicht.
‘Claire, luister…’
‘Nee. Zeven jaar lang heb ik naar jou geluisterd. Ik heb geluisterd wanneer je moeder me vertelde dat ik niet goed genoeg was voor deze familie. Ik heb geluisterd wanneer jij beloofde dat het zou veranderen. En ik heb geluisterd toen je zei dat Vanessa slechts een collega was.’
Ik keek naar Margaret.
‘Gefeliciteerd. U krijgt eindelijk de schoondochter die u altijd wilde.’
Haar glimlach werd nog breder.
‘Wat een volwassen reactie. Misschien kun je er nog iets van leren, Vanessa.’
Vanessa stond in de deuropening. Ze droeg een elegante crèmekleurige jurk en hield één hand beschermend op haar buik. Ze glimlachte alsof ze al eigenaar was van alles wat ik achterliet.
‘Ik hoop dat we vreedzaam met elkaar kunnen omgaan,’ zei ze.
Ik pakte mijn laatste tas……………..